Učesnici

1:6:12: A Black Box Odyssey, Stefan Radošević, ADA, Lazar Stanojčić, Luka Višnjić-Srbija

Bio: Stefan Radošević [1989]. Živi i radi kroz arhitekturu, dizajn, skulpturu, instalacije, urbane intervencije, zvuk, film… Sa drugom i kolegom Lukom Višnjićem [1990] pokrenuo grupu AΔA kroz interdiscipliniarni projekat O:TVORENO, koji proističe iz samoinicijativnih, „gerilskih“ akcija, a sa potrebom da kroz ukaže na problem zapuštenih javnih prostora. Autor animacije, Lazar Stanojčić [1991]. Živi i radi kroz arhitekturu, web dizajn, digitalnu animaciju.

1:6:12: A Black Box Odyssey

Idejno, Odiseja Crne Kutije je referenca na predstavu monolita u filmskoj priči Artura Klarka i Stenlija Kjubrika, i odnosi se na trans-univerzalni ključ postojanja (i veze između) umnog čoveka (homo sapiens-a), delanja, umetnosti i transcedentnog. Tako, dihotomija teme „Pad u budućnost“ kroz crnu kutiju komunicira kao alegorična veza između regresa i progresa, mogućnosti i nemogućnosti, problema i potencijala, prezentovanog i skrivenog, jasnog i nejasnog, čije je rešenje u kodu 1:6:12. Instalacija pokazuje 1 crnu kocku, razapetu lancima na svojih 6 strana, kao akumuliranu energiju i prenapregnutu materiju, u prostoru pasivnu i neupotrebljivu, prikazujući stanje prevaziđenih i opterećujućih konvencija institucijalne kulture i njihovo delovanje na nove generacije umetnika i samog čina umetnosti u čijim su okvirima često zarobljeni i/ili razapeti. Današnjica i bliska budućnost su era Remiks kulture (Remix culture), gde čin i delo (umetnosti) predstavljaju konstantnu regenerativnu kolektivnu aktivnost, gde se oni (čin i delo), kao materijal (data), proces i medij (proizvod), recikliraju i ažuriraju u neprekidnoj kreativnoj igri (na principima digatalnih alatki copy / cut i paste). Upravo ta vrsta igre inspiriše i otkriva poslednji deo koda i same suštine umetničke instalacije. „Cepanjem“ šest stranica kutije na 12 jednakih delova, dolazi do oslobađanja tenzije i razapeta kocka se intervencijom deli na 12 ljuljaški, kao aktivnih, upotrebljivih elemenata – simbola igre (i) umetnosti, koji su univerzalni, gde god da se dalje postave ili pojave kao mesto u javnom prostoru. Tim (na)činom se umetnik i dete koje se ljulja izjednačavaju u čoveku koji se igra (homo ludens-u), a odiseja jedne ideje, kroz tu igru i interakciju, komunicira i biva društveno podeljena (razmenjena) kao smisao, odnosno kod kulture. [ https://lazarstanojcic.tumblr.com/post/160161079177 ] 

Tehnički opis

[https://lazarstanojcic.tumblr.com/post/160161079177 ] Kocka dimenzija 60x60x60 cm je sastavljena od 12 ljuljaški, odnosno od po 4 drvene ploče / daske: 60x30x3 cm, 54x30x3 cm i 54x27x3 cm, koje su ofarbane u crno i šrafilicom međusobno spojene holšrafovima. Na svakoj ploči / daski se nalaze po dva U-navoja (ukupno 24) Ø 10 mm, pričvršćena maticama i podloškama na ~5 cm od ivice kraće stranice, za koje se vezuje 24 razapeta lanca (sajle, užeta, i sl.) koja se pomoću odgovarajućih ankera, karabinjera i sl. kače za adekvatne elemente na lokaciji (silos, kran, drvo…). Razvojem koncepta igre (i) remiksa, dobijen proizvod se rastavlja (dekodira) alatom i postaje drugi proizvod – ljuljalište u javnom prostoru.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+